De recente afwijzing in de Tweede Kamer van een motie om eerst de Wet betaalbare huur te evalueren, voordat huurverhogingen in het middensegment worden verruimd, laat zien hoe lichtvaardig er met de belangen van huurders wordt omgegaan.

Een dergelijke evaluatie is geen luxe, maar een minimale voorwaarde voor verantwoord beleid. Dat deze stap bewust wordt overgeslagen, maakt wel heel erg duidelijk dat politieke afspraken belangrijker worden geacht dan feiten, effecten en maatschappelijke gevolgen.

Uit gesprekken met betrokken partijen blijkt immers dat deze koers niet voortkomt uit noodzaak of inhoudelijke overtuiging, maar simpelweg uit coalitieafspraken. Daarmee wordt beleid gereduceerd tot het uitvoeren van afspraken, zonder serieuze toetsing of bijsturing. Dat is bestuurlijk zwak en maatschappelijk onverantwoord.

De redenering van de minister Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening versterkt dit beeld alleen maar nog maar verder.  Onder verwijzing naar het “uitponden” van huurwoningen wordt ervoor gekozen verhuurders tegemoet te komen door huurverhogingsbeperkingen te versoepelen. Met andere woorden: omdat fiscale maatregelen beleggers minder winstgevend maken, worden huurders nu ingezet om dat verlies te compenseren. Dit is niets minder dan het doorschuiven van beleidskosten naar mensen die daar geen enkele verantwoordelijkheid voor dragen.

Het gevolg laat zich raden: huurders draaien op voor politieke keuzes, terwijl structurele problemen op de woningmarkt onverminderd blijven bestaan. Dat is niet alleen onrechtvaardig, maar ondermijnt ook het vertrouwen in de overheid.

Daarnaast spreekt de Federatie HCS ernstige twijfels uit over de geschiktheid van deze huidige minister.  In een dossier dat vraagt om diepgaande kennis, visie en gevoel voor de positie van huurders, lijkt deze deskundigheid onvoldoende aanwezig, nee ver te zoeken. Beleidskeuzes van deze omvang en impact vereisen meer dan het uitvoeren van politieke afspraken; ze vereisen inhoudelijk leiderschap. Dat ontbreekt hier zichtbaar.

Gezien de politieke verhoudingen dreigt voor dit beleid bovendien, ook buiten de coalitie om een meerderheid te ontstaan bij de oppositiepartijen.

Juist daarom is het van groot belang dat huurdersorganisaties en politieke partijen zich hier krachtig tegen uitspreken.

Hierbij het verzoek om ondubbelzinnig publiek stelling te nemen tegen huurverhogingen zonder voorafgaande evaluatie;

Zich actief te verzetten tegen beleid dat huurders laat opdraaien voor fiscale keuzes richting beleggers;

Te pleiten voor beleid dat wél gebaseerd is op feiten, rechtvaardigheid en langetermijnvisie.

Als de huidige koers niet wordt gecorrigeerd, zal de rekening opnieuw bij huurders terechtkomen.